Może się to wydawać trochę dziwne i dla niektórych mało zrozumiał, jednak najbliższe osoby samobójcy mają potrzebę i chęć kontaktu z innymi ludźmi, którzy nie boją się i potrafią rozmawiać o samobójczej śmierci ich bliskiej osoby. Rodzina bardzo często odczuwa niepewność i wstyd, która dotyczy nastawienia do otoczenia po tym, co się wydarzyło, a to powoduje, że często wycofują się z relacji z innymi i nie zaczynają rozmowy. Jednak kiedy delikatnie zachęcimy ich do rozmowy i podzielenia się swoimi odczuciami, to nasza reakcja może być dla nich wskazówką, że pomimo przykrych wydarzeń są dla nas ważni i nie chcemy ich odrzucać.
Nie oceniaj rodziny, ich żałoba i cierpienie może być większa od żałoby, która następuje po naturalnej śmierci bliskiej osoby. Wspieraj, zatroszcz się i zaoferuj swoją pomoc. Czasami najważniejsze jest po prostu bycie. Gdy brakuje nam słów wystarczającym gestem może okazać się przytulenie czy też trzymanie pogrążonej w żałobie osoby za rękę. Tak mały, a jednocześnie wielki gest może mieć szczególne znaczenie i wartość dla przeżywających w bólu smutek i stratę, chociażby dlatego, że nie czują się odrzuceni z powodu charakteru śmierci ich bliskiej osoby. Członkom rodziny w tak trudnej sytuacji towarzyszy poczucie winy, gniew, pretensje do Boga, płacz, samooskarżanie czy też krzyk, mają oni prawo do takich zachowań i myśli dlatego wysłuchaj ich i pozwól im wyrazić wszystkie pojawiające się emocje.